Donnerstag, 4. März 2010

Gut angekommen

Uff, endlich schaff ich es mal ein paar Minuten abzuzweigen und euch kurz mitzuteilen, dass wir alle mehr oder weniger wohlbehalten wieder in Island angekommen sind. Die Reise verlief völlig problemlos, obwohl wir erst im letzten Moment bemerkten, dass wir die ganze Zeit von einer falschen Abflugszeit ausgegangen waren und das Flugi tatsächlich eine Stunde früher flog als gedacht.... Aber für Michi und seinen Super-Saab war das alles überhaupt kein Problem. Und die Fähre in Konstanz schien auch nur gerade auf uns gewartet zu haben, wir kriegten den vorletzten Platz an Bord und schon ging's los!


Das Wetter war so unglaublich schön, dass wir nicht mal unsere Jacken anziehen mussten auf dem offenen Deck. Das war schon ein deftiger Unterschied zu dem, was uns dann in Island erwartete! Da schneite es nämlich, was Frau Holle nur hergab und man sah auf der Heimfahrt manchmal die Strasse fast nicht mehr vor lauter weiss! Der Flug an sich verlief sehr gut. Am Flughafen trafen wir noch zwei gute Bekannte von uns, die zufälligerweise im Flugi auch noch gleich bei uns in der Nähe sassen. Símon kriegte seinen Mittagsbrei und schlief danach seelig fast drei Stunden lang. So ein Glück!!!! Und in den Wachphasen sprangen die Bekannten sogar noch als Babysitter ein....


Aber eben, zu Hause in Island schneite es wie blöd. Unseren Grill werden wohl nicht so schnell in Betrieb nehmen..... Mit dem Kinderwagen unterwegs zu sein macht momentan auch gar keinen Spass. Wegen der allgemeinen Sparmassnahmen werden Wohnstrassen wie unsere gar nicht mehr geräumt, was bedeutet, dass sich da der Schnee 10-20 cm hoch ansammelt und man sich mühsam durch die Fahrspuren der Autos durchkämpfen muss. Das Trottoir kann man ja gleich vergessen, das wäre eine noch schlimmere Berg- und Talfahrt! Zum Glück konnte Títus noch bis gestern bei meiner Chefin bleiben, sonst hätte ich echt ein grosses Problem gehabt.


Wir haben Símon nochmal Probe liegen lassen im Bugaboo, und den füllt er jetzt eigentlich fast völlig aus. Gemäss Messung vom Montag da ist unser Möckli mittlerweile stolze 75 cm lang und wiegt beinahe 9 kg! Der Aufenthalt in der Schweiz scheint ihm sehr gut getan zu haben..... Den Schnupfen sind wir leider immer noch nicht richtig losgeworden, aber heute ist der kleine Kerl trotzdem wieder ganz der Alte und kriecht wie wild im Wohnzimmer herum. Títus hat sich schonmal vorsichtshalber in seinen Käfig zurückgezogen zum Schlafen......


Sonst haben wir diese ersten paar Tage hier hauptsächlich mit Putzen und Aufräumen verbracht. Símon kommt schon so schnell von einer Ecke des Zimmers zur anderen, dass wirklich nichts mehr vor ihm sicher ist. Das Aufräumen ist bei weitem noch nicht abgeschlossen, aber die untersten 50 cm sind jetzt nicht mehr so gefährlich wie auch schon. Der Rest kommt hoffentlich in den nächsten Tagen noch dran. Nächste Woche fängt für mich nämlich der Ernst des Lebens wieder an: die Arbeit ruft! Allerdings vorläufig nur 40-50%, halt einfach jeden Tag ein paar Stunden. So kann ich mir den Arbeitstag vermutlich gut mit Hannibal teilen, sodass immer einer von uns zu Hause bei Símon ist. Bin ja mal gespannt, wie das so wird.....

Freitag, 26. Februar 2010

Und tschüss....

.... unglaublich, aber leider wahr: Unsere 10 Wochen in der Schweiz sind schon vorbei und morgen früh heisst es Abschied nehmen und wieder ab nach Island! Símon war diese Woche noch unverhofft krank (Fieber und Schnupfen) und deshalb bin ich leicht im Rückstand mit dem Blog, was ich aber hoffentlich nächste Woche dann nachholen kann. Wir sind damit völlig überfordert, weil das liebe Kind ja bis jetzt noch gar nie krank war!!! Aber mittlerweile geht's ihm schon wieder viel besser, er hat jedenfalls kein Fieber mehr und die Nasentropfen scheinen auch zu wirken. Hier zum Abschied noch ein Bild von unserem kleinen Wilden, wie er sich mit Mami's CD-Sammlung vergnügt (einen guten Geschmack hat er auch schon, wenn man seine Musikwahl betrachtet.....).

Sonntag, 21. Februar 2010

Það er vor í loftinu....

....hér í Sviss! Eftir tveggja mánaða kuldakast er það alveg vel þegin tilbreyting og nýttum Hannibal, Símon og ég tækifærið til að fara í flottan útsýnisgöngutúr uppi á Baldegg. Við klifruðum meira að segja upp á 38 metra háan vatnsturn til að skoða okkur betur um. Þá vorum við komin í 601 metra hæð yfir sjávarmál og sáum vel til Üetliberg hjá Zürich og Alpanna þar fyrir aftan (sjá mynd), meðal annars aftur til Eiger, Mönch og Jungfrau, en það tókst því miður ekki vel á mynd þar sem sólin var nákvæmlega í sömu átt.... Hverfið sem sést fremst á myndinni er hverfið þar sem mamma býr. Húsið hennar sést ekki á myndinni, en það er alveg lengst til vinstri og þar með næst miðbænum (falið á bak við skóginn).


Á meðan við Hannibal skruppum upp á útsýnispallinn svaf Símon værum svefni í vagninum niðri. Hann vaknaði ekki fyrr en við vorum komin á kaffihús þarna rétt hjá og þar fékk hann rísvöfflu í verðlaun. Slíkar rísvöfflur eru í miklu uppáhaldi um þessar mundir og hann hreinlega hakkar þær í sig!



Deginum í gær eyddum við hjá Rahel vinkonu minni úr háskólanáminu sem býr núna með Christian og tveimur dætrum þeirra í flottu húsi í Wiesendangen (50 km í austur frá Baden). Babs og Guido komu líka þangað (þau búa u.þ.b. jafn langt í hina áttina) með stelpurnar sínar tvær svo það var virkilega fjör í húsinu! Eftir dýrindis hádegismat gátu stóru stelpurnar tvær leikið saman á meðan litlu börnin skoðuðu sig varlega. Símon var eini strákurinn á svæðinu og fékk þar af leiðandi mikla athygli, sérstaklega frá heimasætunni Mara! Ég held hann naut þess alveg í botn!!! Þarna fékk hann líka loksins tækifæri til að leika sér við blakbolta í fyrsta skipti, það er jú aldrei of snemmt til að byrja að æfa blak, eða hvað?!?


Annars er þessi elska virkilega óhugnanlega lík litlum hvolpi. Kannski saknar hann bara Títusar svo mikið, en einhver skýring hlýtur að vera til fyrir yfirþyrmandi áhuga hans á skóm..... Hann er meira að segja hrifnari af skóm heldur en soðnum kartöflum (sem er reyndar ekki alveg eins og hundurinn!).


Freitag, 19. Februar 2010

Spielstunde und Turnübungen

Ach wie schade, jetzt ist der ganze schöne Schnee schon wieder weg und es regnet einfach nur noch. Da muss man halt die Zeit nutzen, um die Leute bei Kaffee und Kuchen zu treffen, z.Bsp. Karen und Nicholas heute früh im "Himmel", oder Daniela mit Lea und Nina hier bei uns zu Hause heute Nachmittag. Da hat Símon echt Glück gehabt, dass wir zwei so nette Mädchen zu Besuch hatten, die so schön mit ihm gespielt haben.


Ansonsten ist Símon äusserst aktiv in letzter Zeit. Eine seiner regelmässigen Turnübungen ist zum Beispiel die "Reckstange" (unter dem Sofatisch). Da kann er sich beinahe endlos damit vergnügen sich hochzuziehen. Und wir müssen halt immer aufpassen, dass er sich dabei nicht den Kopf anschlägt an der Eisenstange......


Für unseren kleinen Zappelphilipp haben wir mittlerweile alle möglichen (und unmöglichen) Spitznamen gefunden, einer der neueren ist zum Beispiel Streifenhörnchen, weil er doch momentan einige gestreifte Kleidungsstücke hat. Wir vergleichen ihn auch recht oft mit einem kleinen Welpen, und dieser Vergleich ist doch unglaublich oft sehr zutreffend, wie der Versuch mit dem Hühnerknochen beweist:


Nachdem Símon in den letzten Tagen hauptsächlich gefaucht und geknurrt hat gab es heute früh wiedermal so richtig erfrischende Quitschtöne beim Spielen mit den Magneten an der Waschmaschine:

Mittwoch, 17. Februar 2010

Varúð: Tígrisdýr úr skóginum!



Jæja, þá er Fasnacht loksins búin. Ég held að Hannibal er ansi feginn eftir tvö grímuböll sem ...... já, nú má ég loksins segja frá því: Tiger Woods! Hér er mynd af þeim félögum (Hannibal er annar frá vinstri ef þið skyldið ekki þekkja hann....) með míni-golf borðið sem þeir höfðu meðferðis til að hvetja aðra ballgesti til að prófa að pútta. Svo var í boði snaps fyrir þá sem stóðu sig vel (og reyndar líka fyrir þá sem stóðu sig ekki svo vel....). Þeir unnu 3. sæti á fyrra ballinu og 4. sæti á seinna ballinu í keppninni um besta hóp-grímubúninginn. Ekki slæmur árangur það!

Símon og ég nýttum mánudaginn til að hitta Beate og Önnu í Aarau. Hvorug okkar þekkti borgina, en við gátum báðar tekið beina lest þangað (Beate kom frá Neuchâtel og ég frá Baden), sem er mikill kostur þegar maður er að ferðast með lítið barn! Og í þetta skipti var Símon meira að segja vakandi, allavega í fyrri lestarferðinni, og ég held að honum fannst þetta frekar spennandi.... Hann stóð sig allavega mjög vel og uppskar mörg bros frá öðrum ferðamönnum. Það var líka ekkert mál að fá aðstoð með að koma vagninum inn og út úr lestinni, satt að segja var ég hissa hversu margir buðust til að hjálpa mér! Þetta var mjög skemmtileg reynsla að sjá hvað fólk getur verið vingjarnlegt og hjálpfúst.

Eftir smá hressingu á næsta kaffihúsi (aðallega til að gefa börnunum hádegismat) fórum við af stað í gegnum miðbæinn í áttina að ánni Aare. Þar fundum við mjög skemmtilega gönguleið meðfram ánni að lítilli vatnsvirkjun og tilbaka hinumegin við ánna. Samkvæmt skiltinu sem við sáum átti önnur leiðin að vera 35 mínútur og það fannst okkur bara mjög passlegt til að láta börnin sofa svolítið á meðan við fengum okkur góða hreyfingu í ferska loftinu. Það tók okkur um 45 mínútur að ná að virkjuninni þar sem vegurinn var ekki malbikaður og við þurftum stundum að aka varlega yfir einhverjar trjárætur eða aðrar ójöfnur á frosnu jörðinni. En við vorum ennþá ferskar og glaðar yfir að geta labbað í svona flottu umhverfi. Ekki grunaði okkur að leiðin á hinum bakkanum væri eitthvað öðruvísi eða erfiðari en leiðin sem við áttum að baki, svo við héldum ótrauðar áfram.


Eftir korterslabb mjókkaði göngustígurinn meira og meira og við gátum ekki verið hlið við hlið lengur. Svo lentum við allt í einu á svakalegri brekku upp í móti, þar sem við þurftum að hjálpa hvor annarri með vagnana. Svo mjókkaði stigurinn enn meira og hallaði meira að segja snarbratt niður að bakkanum.... okkur var alveg hætt að lítast á þetta, en við nenntum einfaldlega ekki að snúa við og vorum líka alltaf að vonast til að þessi erfiði kafli væri bara mjög stuttur...... Jæja, hann var ekki stuttur! Og við löbbuðum endalaust fram og tilbaka og vorum að bera vagnana yfir erfiðustu spottana. Börnin voru löngu vöknuð af öllum hristingnum en þeim fannst þetta sem betur fer bara skemmtilegt að horfa á mömmurnar sínar svitna! Undir lokin vorum við svo orðnar ansi góðar í að keyra á góðri ferð yfir allskonar ójöfnur á þessum mjóa, hallandi göngustíg (þetta var virkilega bara "göngu"stígur!) og göngutúrinn var orðinn að tveggja tíma maraþon!


Svona mikil erfiðisvinna kallaði á smá afslöppun á leiksvæðinu sem varð á vegi okkar og svo vorum við náttúrulega öll orðin glorhungruð (sérstaklega mömmurnar) og skelltum okkur á "Spaghetti Factory" til að borða eitthvað. Símon og Anna fengu upphitaðan graut (yndisleg þjónusta á staðnum!) og voru síðan að leika sér saman, þ.e. Anna var að leika sér og rétti Símoni eða mér einhver leikföng sem hún endurheimtaði síðan strax aftur..... Æðislegur dagur, en ég er ennþá með smá strengi eftir allt þetta labb og klífur!

Sonntag, 14. Februar 2010

Fasnacht!

Bei uns hier in der Schweiz herrscht immer noch tiefster Winter und man kann überall die schönsten Schneekunstwerke bestaunen, sogar im eigenen Garten. Jetzt heisst es die Pracht geniessen während sie noch währt, irgendwann schmilzt das ja wieder alles dahin.....



Gestern Nachmittag fuhren Hannibal, Símon und ich mit dem Zug nach Zürich, wo wir meine frühere Schulkollegin Daniela und ihre Familie besuchten. Wir wurden sehr herzlich empfangen und nachdem die anfängliche Schüchternheit überwunden war zeigten Lea und Nina Símon alle möglichen von ihren Spielsachen. Das war unsere erste Zugfahrt als Familie, also mit Kinderwagen und allem Drum und Dran. Ein absolutes Erlebnis! Aber wir hatten total Glück, weil Símon nämlich sowohl auf der Hin- als auch auf der Rückfahrt friedlich schlief.....


Abends zogen Mami und ich gemeinsam los um die Strassenfasnacht in Baden ein wenig zu geniessen. Wir hörten und sahen unzählige verschiedene Guggen und gönnten uns zum Aufwärmen sogar einen Glühwein (den wir allerdings erst nach langem Suchen fanden, an den meisten Ständen wurde nur Kaffi Lutz oder noch Schlimmeres verkauft.....). Es war zwar recht kalt, aber die Musik auf den verschiedenen Bühnen war einfach so toll, dass wir es doch zwei ganze Stunden lang "uf de Gass" aushielten. Hat Spass gemacht!


Heute war dann der Fasnachtsumzug, den wir von regelrechten Logenplätzen aus geniessen konnten. Michi wohnt ja total zentral und in der Wohnung unter ihm wohnt noch eine gute Kollegin, von deren Balkon man eine gute Aussicht auf den Schlossbergplatz hat. Da durften wir uns breitmachen und genossen die farbenfrohen Gruppen und Gestalten, die unten an uns vorbeizogen. Hier eine kleine Kostprobe der "Nussbaumer Finkechlopfer" (ich weiss nicht, wieso die Videos plötzlich so schwarz aussehen, aber wenn man auf "play >" drückt, dann geht's trotzdem los....):


PS: Wie man sieht unterstützten wir auch den Wurststand, der gleich unten vor dem Haus war, tatkräftig......

Freitag, 12. Februar 2010

Símon að æfa svissnesku

Jæja, nú er litli gaurinn búinn að hlusta nógu lengi á þetta skrítna tungumál hér og er sjálfur farinn að æfa framburðinn.... Hann er mjög duglegur og nær þessu bara ansi vel, næstum því eins og innfæddur!!!


Annars vorum við Símon svolítið á ferðinni þessa viku. Á þriðjudaginn skruppum við til Andreu vinkonu í Zug þar sem við fórum í laaaaangan göngutúr meðfram vatninu. Það var skítkalt en mjög fallegt líka. Á göngutúrnum löbbuðum við framhjá stóru bóndabýli þar sem við stoppuðum aðeins til að skoða litlu kálfana sem voru þar fyrir utan. Þá kom vinnumaður úr fjósinu til okkar og bauð okkur inn til að skoða, sem við og gerðum. Þetta var alveg glænýtt fjós, rísastór bygging úr ljósu timbri, há og björt, með stórum gluggum á veggjunum og í þakinu. Inni voru fleiri kálfar og fullt af beljum sem komu ein á eftir annarri inn úr mjólkurstöðinni. Flott að fá að skoða svona fallegt fjós! Svo var líka algjör snilld að keyra til Zug á nýju hraðbrautinni sem er ekki inni í kortinu á GPS-leiðsögutækinu hennar mömmu (tækið er u.þ.b. þriggja ára gamalt), svo á meðan ég keyrði þessa leið sá ég bílinn bara einhversstaðar út á túni á skjánum..... frekar fyndið!


Í gærkvöldi fór mamma að spila Bridge, Hannibal og Michi þurftu að klára að föndra búningana sina fyrir Fasnacht og ég sá fram á að hanga ein heima með Símoni. En svo hringdi Theres, systir pabba, og bauð okkur (eða frekar mér) í Fondue hjá henni og Heinz, sem er guðfaðir minn. Ég gat fengið bílinn hennar mömmu og keyrði í gegnum mikla snjókomu (það er aftur allt komið á kaf í snjó hér!) upp til þeirra. Þau búa einnig hér í Baden, en hátt uppi hinumegin við bæinn. Nú er saltskortur hér í Sviss og þess vegna orðið ævintýralegra að keyra en venjulega.... Það var samt ekkert mál og við Símon eyddum notalegt kvöld hjá þeim. Símon varð reyndar svo æstur í að leika sér að ég þurfti að klæða hann meira og meira úr fötum sínum. Bara stuð á honum þessa daga!