Montag, 8. Februar 2010

Boltaíþróttir

Nú er Símon byrjaður að æfa boltaíþróttir alveg á fullu. Sökum skorts á blakbolta á þessu heimili þá er hann dottin í golfíþróttina en ég vona fastlega að við getum breytt þessu um leið og við komum aftur heim...... Annars er allt gott af okkur að frétta. Símon heldur áfram að taka tennur og er þess vegna stundum svolítið vælandi og vaknar líka nokkrum sinnum yfir nóttina (hann róast fljótlega aftur, en ég ligg síðan vakandi eitthvað lengur og það er frekar þreyttandi), en ég lifi þetta alveg af, engar áhyggjur!


Hannibal og bróðir minn eru farnir að undirbúa búningana fyrir "Fasnacht". Þeir ætla að fara á tvö böll um helgina þar sem þeir og tveir vinir Michi's verða í heilgrímubúningum. Ég má því miður ekki lýsa búningunum nánar en ég skal reyna að fá myndir af þeim til að sýna hér þegar böllin eru búin (Tilgangurinn með að vera í heilgrímubúningi á balli er víst sá að enginn þekkir mann, þess vegna má ég ekki segja frá neinu fyrirfram..... En ég er alveg viss um að þetta verður stórkostlegt hjá þeim!). Allavega voru þeir fjórir að föndra saman á föstudaginn var á meðan mamma fór að spila Bridge og við Símon heimsóttum "gamla vinkonu" sem ég þekki frá því að við vorum saman í hestafrí á unglingsárum.


Það er virkilega frábært að vera svona lengi hér í Sviss, þá nær maður loksins að hafa samband aftur við fólk, sem maður hefur ekki hitt í bráðum 20 ár! Og ég ætla pottþétt ekki að láta önnur 20 ár liða þangað til við hittumst aftur!!!! Þessi vinkona mín hefur líka búið erlendis í nokkur ár, aðallega í Skotlandi, en er núna flutt heim aftur og býr rétt hjá Baden með ítalska manni sinum og tveggja ára syni þeirra. Karen og Francesco buðu mér í mat um kvöldið og fékk ég gómsætan ítalskan sjávarfisk sem þau græjuðu meira að segja þannig að ég þurfti ekki að horfa á haus eða sporð á diskinum hjá mér (ég borða nefnilega bara fisk sem lítur ekki lengur út eins og fiskur..... er svolítið viðkvæm í þeim málum.....). Þau sögðu þau þurftu hvort eð er að úrbeina fiskinn fyrir Nicholas, þá gætu þau alveg eins gert það fyrir mig líka. Rosa gaman að vera sett á sama stig í matarmálum og tveggja ára strákur!!!


Fallegi snjórinn sem var hér næstum því allan janúar er því miður farinn í bili. Á þriðjudaginn var fengum við æðislegt veður til að njóta síðasta göngutúrsins í snjónum. Símon náði ekki að sofna í BabyBjörn og var orðinn ansi þreyttur þegar við vorum að koma heim eftir einn og hálfan tíma í sólinni. En augun á honum lokuðust um leið og ég lagði hann í vagninn. Nú biðum við bara eftir næstu snjókomunni sem er spáð á morgun eða hinn....


Á fimmtudaginn í síðustu viku bauð mamma mér í leikhúsið í Baden. Prógrammið sem var sýnt hét "Leo Wundergut & Swiss Tenors, live auf Konjunk-Tour". Þetta var voða furðuleg blanda af klassískum og nútímalegum söng og leiklist með fyndnu ívafi. Ansi spes en mjög vel heppnað. Reyndar dró ég meðalaldurinn í salnum stórlega niður, en ég hafði samt gaman af þessu. Lagið hér fyrir ofan er eftir þennan Leo Wundergut, en án hinna Tenóra. Það sýnir samt mjög vel í hvaða anda sýningin var. Undir tenglinum "Mobile" hér fyrir neðan er hægt að hlusta á eitt af fallegustu lögum sem tenórarnir þrír sungu fyrir okkur.


Í gær komu Michi og Margot í mat (eins og oftast á sunnudögum) og við mamma ákváðum að prófa nýja uppskrift á beikonvöfðum kjúklingabringum. Það heppnaðist ágætlega, maturinn leit allavega út eins og á fínasta veitingastað sem vakti smá kæti hjá sumum..... Michi er ennþá að kynnast guðbarni sínu en er farinn að þora að halda honum mun meira en í byrjun. Gaman að fylgjast með þessari þróun.

Dienstag, 2. Februar 2010

Hannibal á skíðum

Hannibal heppni fékk skíðadag í jólagjöf frá mömmu minni og sá dagur rann upp á sunnudaginn var. Bróðir minn náði í hann eldsnemma morguns og þeir keyrðu á skíðasvæði sem heitir Flumserberge og er í ca. klukkutíma akstursfjarlægð frá Baden. Á meðan við vorum næstum því að drukkna í snjókomunni þann daginn þá fengu þeir fínasta veður og nutu sín vel uppi á fjallinu eins og meðfylgjandi myndir sýna.


Eina kommentið sem ég fékk upp úr Hannibal eftir þessa ferð var: "Dýpsta lausamjöll sem maður hefur komist í tæri við." Sumsstaðar skíðuðu þeir félagar niður næstum því ósnortnar slóðir þar sem var um eins meters púðursnjór (t.d. á hægri myndinni fyrir ofan)! Bláfjöll fölna við hliðina á slíkum aðstæðum.....

Montag, 1. Februar 2010

Ein kleiner Ausflug....

... nach Frick hatte das sein sollen, eine Besprechung, zu der ich Mami begleiten wollte, als moralische Unterstützung sozusagen. Um vier war unser Treffpunkt und wir dachten wir wären maximal 2 Stunden weg. Hannibal sollte in der Zeit den schlafenden Símon überwachen. Naja, das hätte an fast jedem anderen Tag des Jahres wohl auch geklappt, aber nicht heute!!! Schon auf dem Hinweg schneite es deftig, was uns aber nicht weiter störte, wir haben ja schliesslich Winterreifen drauf und nach Frick ist fast alles nur Autobahn, da konnte man immerhin in den Spuren der anderen Fahrzeuge fahren. Die Besprechung dauerte etwas länger als erwartet und wir fuhren erst um halb sechs wieder los in Richtung Baden. Das Tempo auf der Autobahn verringerte sich immer mehr je näher wir an die A1 herankamen und auf der A1 selbst gab's dann nur noch langsames Kolonnenfahren bis zur Ausfahrt Baden-West.


Von der Ausfahrt bis zum Lichtsignal, wo man nach links auf die Hauptstrasse nach Baden einbiegt, stauten sich die Autos und die Tafel am Lichtsignal zeigte (wie meistens) STAU. Zwischen den Grünphasen der Ampel verstrichen immer mindestens 2 Minuten und dann war's so kurz grün, dass gerade mal drei oder vier Autos durchkamen bevor's wieder rot wurde. Je näher wir jedoch der Ampel kamen, desto weniger Autos kamen durch, manchmal konnte kein einziges fahren, weil die Hauptstrasse schon so verstopft war mit Fahrzeugen von Fislisbach her. Nachdem wir bereits über eine halbe Stunde auf der Spur vor dieser Ampel gewartet hatten hielt es Mami nicht mehr länger aus und wir entschlossen uns nach rechts abzubiegen und zum Bareggcenter zu fahren, wo wir beinahe um die Wette aufs WC liefen......

Nach dieser Erleichterung beschlossen wir das Auto dort stehen zu lassen und unser Glück lieber mit dem Bus zu versuchen. An der Bushaltestelle trafen wir schon bald einige andere Leute und ein Mann erzählte uns, dass er erst vor einer Stunde vom Bahnhof Baden gekommen sei und dort das absolute Verkehrschaos mit totaler Verstopfung geherrscht habe, es sei also fraglich, wann der nächste Bus überhaupt kommen würde. Nach kurzer Überlegung machten wir uns daher zu Fuss auf den Weg nach Hause. Wir marschierten also fesch an endlosen Autoschlangen vorbei (die obigen Fotos zeigen die Mellingerstrasse), trafen unglaublich viele andere Fussgänger unterwegs, kauften auch noch schnell im Migros ein und kamen dann 1,5 Stunden nachdem wir die Autobahnausfahrt Baden-West genommen hatten tatsächlich endlich zu Hause an der Bernerstrasse an!!! Echt der Hammer sowas. Aber der Spaziergang war eigentlich recht schön und uns hat auch während des ganzen Marsches kein einziger Bus überholt, nur dumm, dass das Auto jetzt in Dättwil steht..... Aber am Lustigsten fand ich die Tatsache, dass unsere Nachbarn (die mit uns an der Besprechung in Frick gewesen waren und den ganzen Weg in ihrem eigenen Auto zurückgelegt hatten) auch erst wenige Minuten vor uns zu Hause angekommen waren (und das ohne WC-Stopp, Spaziergang und Einkaufen!).

Hannibal hatte unterdessen alle Hände voll zu tun mit dem natürlich längst wieder wachen und hungrigen Símon (wir hatten ja insgesamt zwei Stunden Verspätung). Aber er schlug sich tapfer und schaffte es sogar einhändig z'Nacht für Símon zu kochen. Als es für uns übrige dann kurz vor acht endlich was zu Essen gab hatte Símon auch schon wieder Gluscht und nuckelte ganz vergnügt an seinen ersten Tagliatelle rum.

Schnee, Schnee, Schnee

Dieses Wochenende hatten wir wiedermal volles Programm, aber diesmal fuhren wir nicht weg zum Übernachten sondern kriegten Besuch hier in Baden, was mal eine schöne Abwechslung war. Aber zuerst fuhren wir am Samstag nach Zürich zu Günti und Wiebke und ihrer Meute. So ein Besuch ist wohl das beste Verhütungsmittel auf dem Markt, ohne dass ich das jetzt irgendwie böse meinen würde. Ich hätte schlicht und einfach nicht die Nerven für so viel Betrieb tagtäglich..... Ich stosse ja schon mit Símon's grosser Aktivität fast an meine Grenzen! Aber schön ist's natürlich auch und süss können sie ja sein die Kleinen! Moritz und Philippa wechselten sich jedenfalls ab mit lieb und frech sein während Mattis uns einfach nur goldig anstrahlte. Und Símon durfte sogar bei den beiden "Grossen" mitspielen, was er natürlich ganz toll fand. Ausserdem kam er dort auch zu seiner zweiten Reitstunde, diesmal auf einem Elch!!!



Auf der Heimfahrt von Zürich nach Baden überraschte uns dann der absolute Schneesturm! Dass es hier überhaupt sowas gibt hätte ich ja echt nicht gedacht. Aus heiterem Himmel kamen plötzlich die megadicken Flocken und die Wolken hängten sich so tief, dass man kaum mehr die Richtungsschilder über den Strassen lesen konnte. Wir kamen uns fast ein bisschen vor wie im Flugzeug beim Blindflug. Das Navi wusste zwar, wo wir durchsollten, aber wir sahen die Strasse kaum. Und auch auf der Autobahn wurde es nicht viel besser, da musste man einfach raten, wo ungefähr die Fahrspuren verliefen. Am Einfachsten war es, sich ein paar Rücklichter auszusuchen und denen dann einfach nachzufahren...... Bloss dumm, als das Auto vor uns dann irgendeine Ausfahrt nahm, die wir nicht nehmen wollten! Naja, wie auch immer, wir sind heil und wohlbehalten nach Hause gekommen. Wobei Hannibal und Símon deutlich wohlbehaltener waren als ich, die beiden durften nämlich vorne sitzen, während ich mich auf den Rücksitz von Mami's kleinem Sportflitzer quetschen musste.


Am Samstagabend kamen dann Tim und Sara aus dem Thüringer Wald für zwei Nächte zu uns. Der Schneefall hörte auch am Sonntag nicht auf und mittlerweile ist hier wirklich alles tief verschneit, fast wie in einem Wintermärchen! Während Hannibal mit meinem Bruder zum Skifahren in die Flumserberge fuhr genossen Sara, Tim und ich das winterliche Baden bei einem ausgiebigen Spaziergang. Abends gab es dann superleckeres Lammgigot und danach spielten wir noch ganz viele Runden Skat! Das haben wir früher immer mit unserer Omi aus Deutschland gespielt, jetzt aber schon viele Jahre nicht mehr, und es hat einen Riesenspass gemacht!!! Ich wusste gar nicht mehr, wie das so geht mit dem Reizen und so, aber das kam alles ganz schnell wieder. Tat echt gut, aber dafür lag ich danach die halbe Nacht wach vor lauter Aufregung.


Heute früh sind dann Tim und Sara wieder losgefahren, aber erst nachdem Hannibal ihnen geholfen hatte ihren "Oldtimer" (von 1988) wieder auf Trab zu bringen. Der Peugeot hatte ein paar lose Zündkerzen und wollte deshalb einfach nicht starten. Ich habe den Krimi vom Wohnzimmerfenster aus mitverfolgt, war echt noch interessant, wie sich da immer mehr und mehr Leute über die Innereien des armen Autos gebeugt haben.... Aber eben, schlussendlich hat alles geklappt und das tapfere alte Auto fuhr los. Gute Heimfahrt!!!

Donnerstag, 28. Januar 2010

Símon kemst áfram

Nú er Símon búinn að þróa einhverskonar tækni þar sem hann rúllar og skríður til skiptis. Þannig kemst hann alveg þvert í gegnum eitthvert herbergi eða bara þangað sem hann vill komast. Og það gerist stundum ansi hratt svo það er eins gott að við erum þrjú hér sem getum skipst á að fylgjast með honum! Svo virðist sem það dugi honum ekki lengur að vera með eina snuddu með sér heldur vill hann helst hafa tvær innan seilingar....


Í dag fórum við mamma í labbitúr og tókum allt gamla brauðið með handa öndunum á tjörninni. Símon litli svaf þessa heimsókn hjá öndunum af sér eins og sú síðasta reyndar líka, en endurnar voru samt glaðar að fá aukabita í þessum kulda og snjó (held ég allavega). Næstu daga er einnig spáð snjókoma, spurning um að taka lestina til Zürich á laugardaginn í staðinn fyrir bílinn.... En Hannibal og Michi eru örugglega svaka kátir með þessu, þeir ætla jú að skella sér á skíði einhversstaðar í Ölpunum á meðan ég kíki í heimsókn til Günti og Wiebke.

Mittwoch, 27. Januar 2010

Símon am Kauen

Hehe, es sieht einfach zum Schreien lustig aus wie der kleine Kerl versucht ein Stücklein Rüebli zu kauen bevor er es hinunterschluckt. Man könnte meinen, er hätte einen Kaugummi im Mund! Aber mit zwei so klitzekleinen Zähnchen ist das halt gar nicht so einfach..... Zur Belohnung hat er dann dafür ein bisschen später seine erste Reiswaffel gekriegt. Die hat er erstmal äusserst kritisch angeguckt und von allen Seiten begutachtet. Er hielt sie wohl zuerst für ein neues Spielzeug, aber schlussendlich hat er sie für "essbar" befunden und jedenfalls zur Hälfte verzehrt. Es war auf alle Fälle eine gute Beschäftigung für ihn, soviel steht fest.




Ansonsten haben wir in den letzten Tagen nicht viel gemacht ausser gut essen und trinken..... Am Sonntag kam Priska zu uns zum z'Nacht und brachte gleich noch eine Flasche Prosecco mit, die natürlich auch gleich getrunken werden musste. Am Montag waren Hannibal und ich bei Matthias und Sabine in Zürich eingeladen, wo es zum Apéro ebenfalls Prosecco gab und das Fleisch doch tatsächlich über dem Cheminéefeuer gegrillt wurde (echt der Hammer, sowas hab ich noch nie vorher erlebt, und das gab nicht nur eine tolle Atmosphäre sondern es schmeckte auch noch absolut super!). Und gestern Abend schliesslich probierte Mami ein neues Rezept aus der Betty Bossi Zeitschrift aus (Kalbswürfel an Champignonssauce, sehr zu empfehlen!) wozu wir einen Weisswein aus dem Lavaux probieren mussten. Manchmal habe ich schon fast das Gefühl, dass es uns zu gut geht, aber nur manchmal und auch nur fast......

Sonntag, 24. Januar 2010

Ferðasaga helgarinnar

Æ æ æ hvað tíminn líður hratt! Og við erum búin að gera svo ótrúlega margt þessa helgi.... Best að byrja bara á því að segja frá öllu í réttri röð..... Ok, á föstudeginum keyrðum Hannibal, Símon og ég til Düdingen til að heimsækja Michèle skólasystur mín úr háskólanum og fjölskyldu hennar. Hún og stelpurnar hennar tvær, Nadine og Cynthia, fóru með okkur til Schwarzsee þar sem við vorum komin í 1'000 metra hæð og þar með upp fyrir þokuna (þokan liggur oft á svæðinu frá 500-800 m.y.s.). Þar fórum við í skemmtilegan göngutúr á vatninu (sem var náttúrulega alveg frosið), í sólinni var alveg æðislegt, en í skugganum af fjallinu fór kuldinn að segja aðeins meira til sín! Sem betur fer var ekkert mál að finna veitingastað eftir göngutúrinn þar sem við gátum fengið heitt súkkulaði til að hlýja okkur aftur!


Þegar öllum var orðið hlýtt aftur fórum við áfram á næsta áfangastað sem var að skoða ískastalana ("Eispaläste"). Það er einhver maður þarna sem hefur síðastliðin 25 ár á hverjum vetri búið til þessa ísskúlptúra í litlum skógi rétt hjá Schwarzsee. Mjög sérstök hugmynd og svolítið mikið "Kitsch" fyrir minn smekk, en samt ótrúleg upplifun að rölta þarna um svæðið og skoða mismunandi ísfyrirbrigði og grýlukerti á öllum mögulegum og ómögulegum stöðum. Við skemmtum okkur allavega mjög vel og stelpurnar voru á hlaupum út um allt til að rannsaka þennan undurfagra ævintýraheim.


Um kvöldið fengum við svo alvöru Fribourger-Fondue úr gæðaosti og framreitt af algjörri snilld meistarakokksins Michel! Símon var alveg til fyrirmyndar (bara eins og venjulega) og svaf alla nóttina án þess að vakna til klukkan átta næsta morgun! Eftir stutta göngu í Düdingen kvöddum við litla fjölskylda svo vini okkar og héldum áfram til Bern þar sem við hittum Beate, Stefan og Önnu til að ferðast saman á húsfjallið í Bern sem nefnist Gurten. Það er lítil tannhjóladrifin lest sem keyrir fólk frá Bern upp í 860 metra hæð og þá er maður kominn í sólina (upp fyrir þokuna sem sagt), algjör snilld!


Við fórum í flottan göngutúr og skoðuðum útsýnið til allra átta ofan af fjallinu. Sérstaklega fallegt var að sjá Alpana í fjarska og þar á meðal frægu fjöllin Eiger, Mönch og Jungfrau, sem eru um og yfir 4'000 metra há. Eftir þessa góðu útiveru styrktum við okkur á veitingastaðnum með heitu súkkulaði (aftur!) og smá nesti, líka (eða frekar sérstaklega) fyrir þau yngstu. Símon kláraði matinn sinn miklu hraðar en Anna og Beate vorkenndi honum svo mikið (hann orgar alltaf þegar hann er búinn úr dollunni og hún hélt að greyið væri ennþá svangt) að hún gaf honum smá brot af kexinu hennar Önnu og viti menn: Símon át þetta kexstykki bara mjög rólega og fallega. Hélt kexið milli varanna og slefaði það einfaldlega upp í sig án þess að nota tennurnar tvær..... Ekkert hóstakast og ekkert vesen! Nú verðum víst að fara að gefa honum stærri stykki að borða, ekki bara mauk lengur.


Svo lá leiðin loksins heim til Baden aftur og þar biðu þegar mamma og bróðir minn eftir okkur og við fengum Raclette í kvöldmatinn á meðan Símon var hinn sprækasti og rúllaði eftir hjartans lyst í kringum stofuna! Nú er Hannibal líklegast kominn með ostahnút í magann en mér líður alveg æðislega vel!!!!